II

Foi una mañana de febreru, llovía, acababa d'alborecer, él entamaba'l camín del muelle. Milenta vegaes desque morriera so güelu baxara hasta ellí, pero nunca fuera a llegar hasta'l llugar onde so güelu-y dicía que diba atopar la felicidá.

Cuando baxaba la costona que lu averaba a la mar, atopola a ella.

Viola sentada nun bancu, llorando a gritos, miróla. La cara enzafarranchada del maquillaxe corrío.

Duldó si dir a falar con ella, pero tenía mieu, había bien de tiempu que tenía mieu de toles persones que nun fueren so ma. Siguió'l so camín, y esta vegada foi a baxar al barcu. Esbarió pelos bloques de piedra, buscó ente tolos furacos qu'ellí había, y nún, nel más grande, sentóse a mirar la mar.

A la vuelta cuando yá yera más del mediodía volvió a vela, ellí sentada, yá dormida. Averóse a ella, faló-y al oyíu pa espertala, y cuando Antón yá diba desistir del so enfotu, y ente la mirada de bien de xente qu'a aquelles hores pasiaba pela villa, la moza espertó y apretólu escontra ella.