22 de Febreru de 2006

Tovía recordaba los años nos que, de consulta en consulta, de diagnósticu en diagnósticu, les voces foren acallando a fuercia pastilles. Húboles que lu atontaben de mou talu que nun distinguía'l día de la nueche pa pasar a otres nes que tomales y dormir, ensin pasar pela estaya'l suañu, yera too ún.

Y les voces marcharon. Hasta que llegó'l momentu nel que, cuasi nun yera a recordar cuándo entamaren. Pensaba nel güelu, sí, pero ... en pasando'l tiempu, la imaxe primera d'aquel paisanu tresformárase-y na memoria nuna semeya sepia na que pensar ensin dolor. Eso yera pa él, dempués de tanto, un recuerdu ensin dolor. Y too, por culpa les pastilles, que nun podía dexar de tomar, porque nun s'atrevía a facelo.

Hasta que la conoció.