21 de Febreru de 2006

Naide yera quien a consolalu. Nun lloró, como se prometiere a sí mesmu. Nun echó pel mal que-y arrampuñaba la otra parte del so alma. Pero naide foi quien a sacalu d'aquel estáu de tristura y señaldá nel que la muerte del güelu Antón lu dexare.

Tampoco naide nun sabía que les nueches entamaron a ser eternes pa él dende entós. Milenta voces trataben de sacalu del más fondu de los suaños cada vegada que consiguía zarrar los güeyos pa nun pensar. Al principio, despertaba enllenu de sudu en cuantes qu'entamaben. Poco a poco, foi avezándose a elles y col tiempu, aquel soníu acabó siendo'l meyor momentu del día, l'únicu nel que nun tenía qu'esplicar por qué taba siguía tan triste dempués de tantos años.